Laçın Cavadov
@Lacin_cavadov
"O gəmi bir gün gələcək"
Baku State University
Qarabağ,Ərdəşəvi
Krasnoyarsk, 17 Mayıs 1996
13 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
3119 işıq ili uzaqlığında bir dünya.
Günəş batmışdı, ulduzlar da yox idi. Bu gün nədənsə ay da parıldamırdı. Sadəcə uzaqdan binaların pəncərələrindən görsənən işıqlar var idi. Soyuqdan əllərimi cibimə salmışdım. Nələrisə küləyə pıçıldayırdım. Qəlbimi ağırlaşdıran bu kəlimələri küləyə deyib onu uzaqlara aparmağını istəyirdim. Küləksə ruhuma çökən bu hüznü götürüb daha sərt bir şəkildə mənə vururdu. Bir anlıq yarpaq olmaq , küləyin axınına düşüb hava da süzülmek istədim.
Evə gəldim, artıq gecə iki idi saat. Bir çay süzdüm pəncərəyə yaxınlaşdım. Kulək pəncərəyə özünü vurur sanki "məndən qaça bilməzsən, səni tutacam" demək istəyirdi. İnsanın sığınacaq bir yerinin olması necə də gozəl bir şey imiş deyə öz özümə düşündüm. Sonra isə Səmaya baxıb sonsuz kainatın ən dərinliklərini görməyə çalışdım. Ancaq bu da insanların qəlbini gorməyə bənzəyirdi.
Çayımdan ilk qurtumu alanda çox fikrə getdiyimi anladım, artıq buz kimi olmuşdu. Çayımı içmədən yerimə girdim ancaq heç yuxum yox idi. Nədənsə bütün fikirlər üstümə gəlirdi, sanki, bir küncə sıxışdırmışdılar məni.
Millətim gərək itirməsin yaddaşın!
Bir kəndi bir gecədə qırdılar
O 63 körpəyə axı necə qıydılar?!
Anasının önündə kəsdilər başın
Millətim gərək itirməsin yaddaşın!
Səkkiz yaşlı mələyi diri- diri soydular
Elə bilirsiz bununla da doydular?!
Boruda bogdular kiçik qardaşın
Milletim gərək itirməsin yaddaşın!
Allah rəhmət eləsin qəhraman Çingizə
Yaxşı ki, hər şeyi çəkib göstərdi bizə.
Yoxsa atardıq Xocalının da daşın
Millətim gərək itirməsin yaddaşın!
Torpağa qarışmış qan
Payızın gəlişi yayın bütün düzənini alt- üst etmişdi. Istilik öz gücünü itirir, külək hər tərəfə, hər kiçik deşiyə, günəş şüaları dəyməyən yerlərə də soxulub payızın gəlməyini xəbər verirdi. Quşlar bu xəbərə çox təəccüblənibmiş kimi sanki yığışıb nəyi isə müzakirə edir və soyuqdan narahat olmayacağı yerləri axtarıb tapmaq ümüdiylə topa halda tələsik harasa uçurdular.
Səbrsizliklə evə tələsirdim. Əynimdə olan bu formaın rəngi torpağa qarışmış qanı xatırladırdı. Böyüyüb boya başa çatdığım, uşaqlığımın keçdiyi bu yerlərə diqqətlə baxdım. Baxdıqca uşaqlığım gözümdə canlanırdı. İllər necə də sürətlə keçir. Sanki bütün bu hadisələr dünən olmuşdu. Həyətimizin darvazası həmişəki kimi açıq idi. İçəri girəndə tut ağacından asılmış yelləncəkdə Arəstənin yelləndiyini gördüm. Nəsə oxuyurdu, diqqətlə qulaq asdım:
Marş irəli! Hey! Marş irəli!
Azərbaycan əsgəri!
Dönməz geri! Hey! Dönməz geri!
Azərbaycan əsgəri!
Torpağa qarışmış qan
Atam ara sıra zəng edir. Bizə narahat olmamağımızı, səbrli olmağımızı, tezliklə qələbə ilə gələcəyini deyirdi. Hər gün topraqlarımızın bir hissəsinin azad olduğu xəbərini eşidib sevinirdik, sevinsək də içimizdə gizlədə bilmədiyimiz bir üzüntü də var idi. Çünki qələbələr ilə yanaşı qəhraman əsgərlərimizin şəhid xəbərləri də eşidilirdi. Bir gün qəsəbəmizə bir şəhid gəlmişdi. Hər kəs həmən şəhidi qarşılamaq üçün yığışmışdı. Mən anamı qoyub gedə bilməsəm də həyətimizin hasarına dırmaşıb uzaqdan izlədim. “Şəhidlər ölməz vətən bölünməz” şüarının döyüş meydanına çatdığından əmin idim. Atam da hər zaman şəhidlərin ölümsüz olduğunu deyərdi. Mən də hasarın üsdündən qışqıraraq onlara qoşuldum. Gözlərim dolsa da ağlamamağa çalışırdım. Başımı dik tutmuşdum gələn şəhidin göylərdən mənə baxdığını hiss edib bir az da bərkdən qışqırırdım...
Torpağa qarışmış qan
Bir gün soyuq bir qış axşamı atamla evə gələrkən yolda çox üşümüşdüm. Evə çatmaq üçün tələsirdim. Birdən atamın əsgərlər üçün dediyi sözləri xatırladım. Atamın əlini sirkələyib soruşdum:
- Ata bu soyuqda da əsgərlərimiz yatmayıb bizi qoruyur?
Atam gözlərimə baxdı, dərin bir nəfəs alıb – hə oğlum, qoruyurlar- dedi.
- Bəs onlar üşümürlər? – maraqla soruşdum
Atam üşüdüyümü anlayıb kurtqasını çıxarıb mənim üsdümə atdı. Sonra isə qırıq səslə
- Onlar üşüyəndə düşmən əlinə keçməsin deyə qarda ayaqyalın qaçan uşaqları, qadınları düşünürlər.
- Ata, artıq məndə üşümürəm – deyib atamın kurtqasını qaytarmaq istədim.
- Sən də gələcəyin bir əsgərisən, indisə kurtqanı geyin, evə az qalıb çatırıq – dedi.
Həmən gecə mən də nə vaxtsa əsgər olacam deyə çox sevinmişdim.