Ay, ay, ay, dedim kendi kendime. Bunun anlamı, hep o güzellik ile ölüm arasındaki, hareket ile yokoluş arasındaki dengede, hayatı bu şekilde sürdürmek gerektiği mi?
Canlı olmak belki de budur: Ölen anıların ardından koşmak.
Ben, son derece aceleci, süre bitecek diye bunca stres altındaki, yarını düşünmemek için şimdiki zamana açgözlülükle sarılmış olan çevremdeki yetişkinlere bakarak, bir ömrün kısacık bir sürede geçip gittiğini çok erken anladım... Ama yarından çekinmenin nedeni şimdiki zamanı inşa etmeyi bilmemektir ve şimdiki zamanı inşa etmek bilinmeyince, bunun yarın yapışabileceği söylenir, ama bu da berbat bir şeydir; çünkü yarının daima bugün olduğunu görmüyor musunuz?