'Sen varsın: Adsız, biçimsiz. Günün ışığını göremiyorsun; karanlığı göremiyorsun. Kendi kişiliğini koruyabilmek için yeşil yeryüzünü, güneşi ve yıldızları sattın. Ama senin kişiliğin yok. Satmış olduğun her şey, sendin. Her şeyi, bir hiç için verdin. Ve şimdi de hiçliğini doldurabilmek için kaybetmiş olduğun dünyayı, ışığı ve hayatı kendine çekmeye çalışıyorsun. Ama bu doldurulamaz. Ne yeryüzündeki tüm şarkılar ne de gökyüzündeki tüm yıldızlar senin boşluğunu doldurabilir.'
''Yeterince gücün var.'' Büyücünün sesi yumuşaktı, fakat o yumuşaklığın altında, Arren'in kendi utancının derinliklerinde kabaran ve onunla alay eden aynı sertlik vardı. ''Sevdiğini seveceksin. Üstüne aldığını tamamlayacaksın. Sana güvenilir. Bunu henüz öğrenmemiş olmana şaşırıyorum; yalnızca on yedi yılın vardı bunun için. Ama düşün Lebannen. Ölümü reddetmek, yaşamı reddetmektir.''