Neçə ildir, heç kəsə bir söz açıb deməmişəm. Halbuki danışıb dərdləşməyə nə qədər möhtacam! Hər şeyi ürəkdə boğub saxlamağa məcbur olmaq diri-diri qəbrə girmək deyilmi? Ah, Mariya, nə üçün səninlə birlikdə pəncərə qarşısında oturub söhbət etmirik? Nə üçün küləkli payız axşamlarında, dinməzcə yan-yana addımlayıb, ruhumuzun söhbətini dinləmirik? Nə üçün mənim yanımda deyilsən?
Nə üçün insan dedikləri məxluq dərk etməyi, onun haqqında bir nəticəyə gəlməyi çox asan iş hesab edirik?! Nə üçün təzəcə gördüyümüz pendir parçasının keyfiyyəti haqqında müəyyən söz deməkdən çəkinir, lakin ilk dəfə rast gəldiyimiz adam haqqında heç də vicdan əzabı çəkmədən son, qəti bir qərar çıxarırıq?!
Bundan başqa, son ikiillik həyatımın təcrübəsi də vardı: işıq xəstə gözləri necə incidirsə, xoșbəxtlik də xəstə könülləri elə sızıldadır. Xəstə gözlər kimi, xəstə könüllər üçün də qaranlıqdan yaxşı dərman yoxdur!