İnsan yaratma süreci içinde kendini dünya ile bütünleştirir. Bu, yalnızca üretici işler için, benim tasarlayıp gerçekleştirdiğim ve benim sonucunu aldığım işler için sözkonusudur.
Doğumdan ölüme, pazartesinden pazartesiye, sabahtan akşama tüm faaliyetler düzenlenmiş bir örnek hale getirilmiştir. Böylesi bir düzenin ağına düşen kişi, insan olduğunu, tek bir birey olduğunu nasıl hatırlar? Düş kırıklığıyla, üzüntüyle, sevgi özlemi, hiçlik ve ayrı olma korkusuyla doluyken yaşama şansına bir kez sahip olduğunu nasıl aklına getirebilir?