Ve sonunda her şeyi göze alıp evden kaçtı ve soluğu adliyede aldı.
-“Hangi yargıcı arıyorsun?”
-“Bir yargıçla konuşmak istiyorum, hepsi bu.”
-“Ama bu mahkemede birçok yargıç var...”
-“Beni bir yargıca götürün,hangisi olursa olsun!”
-“Ne istiyorsun?”
Cevabım bekletmeden geliyor.
-“BOŞANMAK.”
Babamın sözleri kafamda yankılanıyordu. Beslenecek bir boğaz eksilir… Demek onun gözünde bir yüktüm ve sırtından atmak için karşısına çıkan ilk fırsattan yararlanmıştı. Doğru, her zaman sahip olmak isteyeceği uslu küçük kız olmamıştım. Ama saçmalıklar yapmak çocukların doğasındadır, öyle değil mi ve ben onu bütün kusurlarına rağmen seviyordum, üstüne sinen kötü kat kokusuna, bizi birkaç lokma ekmek dilenmek için ısrarla sokağa göndermesine rağmen!