Onu tanımam gerekiyordu. Ona yardım etmem gerekiyordu. Onu bırakmamam gerekiyordu. Bir film izlemeye başladığınızda giriş sahnesinden sonra ana karakteri görürüz ve birkaç sahnenin ardından dikkat çeken bir müzikle başka bir karakter ana karakterin yanından geçer. Evet, bu ikisi yeniden bir araya gelecek diye düşünürüz. Ve bu onların hikâyesi olacak.
İnsanların neden bu kadar ikilem yaşadığını, karar vermekte neden zorlandıklarını ve sürekli yardıma ihtiyaç duyduklarını daha iyi anlıyorum artık. Korkunç bir kaos akışında yaşıyorlar. Yapması gerekenlere o kadar odaklanmışlar ki nasıl yapacaklarının kendi ellerinde olduğunun farkında değiller. Bir yere varan bir sürü yol vardır ama sırf birisi bir yoldan gitti diye hepsi o yola üşüşüyor. Durup başka bir yol var mı diye düşünmüyorlar. Şehre sığmamalarına şaşmamalı, kim sadece tabela orayı gösteriyor diye tek bir yön olduğuna inanır ki?