“Zeca, olmayı istediğin kadar kötü değilsin.”
“Kötü ya da iyi olmak gibi bir istediğim yok.”
“Sende ki sorun, kibirli bir çocuğa dönüşmen.”
“Her önüne gelenin yumruk attığı bir kum torbası olmak istemiyorum.”
“Altın yürek, affetmeyi bilir.”
“Unutacağım, unutmaya çalışacağım. Çünkü affetmeye inanmıyorum.”
“Unutmakla affetmek arasında ne fark var?”
“İnsan affedince her şeyi unutur. Ama sadece unutursa çoğu zaman sonradan o şeyler tekrar su yüzüne çıkar.”
Doğrusu şu ki ruhum bomboş kalmıştı. Gözlerimin yaşarmaması için kendimi zorluyordum.
Adam’ın sesi içimde usulca dedi ki:
“Güneşe bak Zezê, güneşi uyandıralım.”