Bir bildirim sesi gelir. Kalbin özgürlüğüne kavuşmak isteyen bir kuş gibi pır pır eder. Elin titreyerek açarsın uygulamayı. Bedeninin bu tepkisine rağmen beynin o değil diye bağırır lakin engel olamazsın benliğine. Bakarsın, uzun uzun bakarsın... Yutkunursun, iç çekersin. Önce kuş tekrar kafesine döner sonra titremeyi bırakır ellerin... Geriye sadece umutsuzluk ve kızgınlık kalır. Çünkü o bildirimi veren "O" değildir...
Yıllar sonra bile koskoca adamın, babamın, en hâkim kişinin, neredeyse hiç sebep yokken gelip beni gece vakti yatağımdan almasının, dışarıya, pavlatche'ye taşımasının ve sonuç olarak onun nazarında hiç değerimin olmamasının verdiği acıyı çektim.