Içimizde şeytan yok... İçimizde aciz var...Tembellik var... Iradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey : hakikatleri görmekten kaçmak itiyadi var...
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpali bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadiktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kimildayan düşünceler neye yarardı ?