Cemal Süreya
Hayatımda ilk kez birisi bana “Kendine çok dikkat et” dedi sadece. Anlamış onun kalbini taşıdığımı herhalde.
Rastgele , yürürken aklına geleyim
Sızlasın için ...
Zaman sen olmayınca geçmiyor sen olunca da yetmiyor ...
Üşüyorsan söyle seni bir kat daha fazla seveyim ...
Bak ,papatya mevsimi geldi ...
Mevsimlerden papatyayı severim
Sonra seni
Sonra yine seni
Ve hep seni ...
Kim istemez mutlu olmayı ?
Ama mutsuzluğa da var mısın ?
Çık gel bir kez daha...
Beni bozguna uğrat ..
Ben güzel değil miyim ?
Neden kuş koymuyorlar yoluma ?
Ben sana kızsam ...
Kendime küserim
En çok sesini aradım ...
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydi ...
Gözlerini sildi zaman ...
Dedim ya...
EYLÜL ' DÜ...
Savruluşu bundandı kimsesizliğîmizin...
Sonra dalgalar geldi dile ...
Sonra mavilik aldı her yerimizi ;
Nasıl hatırlıyorsan dünyayı ...
Öyle ...
Kötülüklerin büsbütün egemen olduğu ...
Namussuz bir çağ bu biliyorsun !!!
Her şey hoşgörü ile karşılanıyordu, çünkü ne de olsa kişinin aklından zoru vardı.
Görünüşe bakılırsa kimse kendi iç dünyasını yabancılarla paylaşmaya hevesli değildi.