Havaya sıçrayana kadar, her şeyin su ve denizden ibaret olduğunu sanan bir balıktım.
.
İnsan dertler senfonisi;
En büyük dert benim sandım,
Hiç tahammül edemedim, dertlerimden hep iğrendim.
Fakat gün geldi, hasta ziyaretlerinde bedenimi sevmeyi, saymayı öğrendim.
.
İlaç kokusu solumaktan ciğerleri çürümüş hastaya,
bir tutam çiçek götürmenin kabalık olduğunu da.
Vücutlarımızın ecza deposu haline geldiğini de.
.
Umutsuzluğa kapılıp karalar bağlamanın yersiz olduğunu,
Kara bulutlardan sonra yağmurun yağdığını, güneşin doğduğunu da.
nihayetinde ölüm
boynumuzun borcudur,
her canlı ölümle doğar.
.
serde yiğitlik var
ölümden kim korkar
ölüm bana bahar.
.
ruhuma huzur veren gelincik tarlası,
çöl sıcağında yanağıma düşen çiy damlası,
dorukları ılgıt ılgıt yeller esen çiçekli dağ yaylası.
.
ölmek kolay da,
lakin sevdiklerine veda,
dost kokusuna hasretlik canımı yakar.