LEGOLAS
@Legolas___
Dört yanım puşt zulası|
Diyarbakır
50 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
İnsanın geçmişini araştırması acı veren bir deneyimdi. Mutlu olabilmenin tek şartı "unutmayı"başarabilmekti.
Reklam
Mevlana'nın dizeleri gelmişti aklıma: 'Bu aşka ilahi diyemem korkarım/ İnsani diyemem utanırım.'
İnsanı sadece biyolojik bir varlık olarak göremediğimiz, onun varoluşuna çeşitli yüce anlamlar yüklediğimiz için, gövdeden akan kanın, can denilen şeyi çekip almasını, dolayısıyla o kişinin "ölmüş" olmasını bir türlü kavrayamadığımızı düşünüyorum. Hayvanlar ölümü anlıyor ama insanlar anlayamıyor. Can denen şey, her türlü yaralanmaya, berelenmeye açık haldeki insan bedeninden bir saniyede çıkıp gidiveriyor ve insanlar bunun sonucunda aklını kaçıracak kadar sarsılıyorlar. "Tanrım, daha bir iki saat önce nasıl da canlıydı, nasıl da kahkahalar atıyordu, şimdi nasıl yok olabilir" diye tekrarlayıp duruyorlar. İnsanın algılama gücünü zorlayan bir durum bu. Hayatımıza, varoluşumuza yüklediğimiz hiçbir kavramla bağdaşmıyor. Sahiden her şey saçma mı, hayatın hiçbir anlamı yok mu? Bence öyle! Yok, hiçbir şey yok. İnsanın biyolojik fonksiyonlarına aşırı bir anlam yükleme çabası içindeyiz. Çünkü hiçlik zor geliyor.
Ahmed-i Hâni'nin doğumundan başlayıp çocukluğu, ilmi, yaşadığı hayatı, dönemi detaylıca ele alan eser...
Doğduğu gün annesinin hayata göz yummasıyla acı dolu hayata gözlerini açmış olan bir ilim adamının hikayesi...
Yaşadığı onca şeye rağmen hayata karşı hep iyilikle yaklaşan, küçük yaştan itibaren kendini ilme, öğrenmeye adayıp elinden geldikçe herkesin ilmi öğrenmesinde yardımcı olmuştur.Ve daha nicesini öğrendiğimiz bu eserde o zamana yolculuk yapmış gibi yaşanan savaşlara da tanıklık edip Mem û Zin hikayesininde içerisinde yer alıyoruz.
Reklam