Muradxana hərbi komissarlıqdan çağırış vərəqi
gəldi. Sovet ordusu sıralarında digər gənclər kimi o da xidmət
etməli idi.Xəbəri eşidən Könülün gözləri doldu:
– Qardaşımdan sonra səni də itirmək istəmirəm, getmə.
– Bu, borcdur, Könül, hamımız getməliyik. Məni gözlə, bir
yaz günü geri dönəcəyəm. Bax onda bu suları sinəmlə yarıb səni
götürəcəyəm. Əgər sənə xəyanət etsəm, məzarımda çiçəklər yox,
yarpızlar bitsin.
– Bunu anlamadım, Muradxan.
Muradxanın gözləri yol çəkdi, sonra aramla sözünə davam
etdi:
– Qədim zamanlarda sevgilisinə xəyanət edənlərin məzarı
üstünə yarpız qoyarmışlar.
Könül az qala yalvardı:
– Sus, Muradxan, Allah xatirinə, sus, – o, əlləri ilə üzünü qapadı.