Leman Gamze Metin
@Lemanovski
Hızlı kitap okumaktan nefret eden bir profil
Reklam
"Muhakkak ki ruhumun benim gözümden kaçacak kadar uzak köşelerinde bir şeytan saklı... Beni oyuncak gibi kullanıyor."
Babasının hayatını kaybetmesiyle 18 yaşındaki ana karakterimiz Layken ve ailesi Texas’tan taşınmak durumunda kalır. Layken bunu hiç istemese de annesi ve kardeşine destek olması gerektiğini bilir. Yeni evlerine geldiklerinde karşı komşusu olan Will ile tanışır ve aralarında çok güzel bir çekim olur. Birbirlerini seven bu çift maalesef hayatın onlara yüklediği sorumluluklar yüzünden beraber olamayacaklarının farkındadır. Peki sizce bunu başarabilmişler midir?
Kitaba ba yıl dım. Gerçekten o kadar çok sevdim ki sevgimi tam anlatamam diye çok korkuyorum. Will’i, Layken’ı, Kell’i hepsini çok çok sevdim ve yaşadıkları duygular bana tamamen geçti.
Kitabı neden bu kadar sevdim hiçbir fikrim yok çünkü konusu aşırı orijinal bir konu değil fakat işlenişi ve kolay okunuşu beni tamamen kitaba bağladı. Hele de o bölüm başlarındaki şarkı alıntıları ve o şarkılar... Bu müzik grubunu keşfetmek beni çok mutlu etti. Ayrıca kitabın içindeki şiirler kitaba bambaşka bir hava vermişti. Hepsi benim için çok anlamlı olmasa da özellikle bazıları benim o anki duyguyu daha derinden yaşamamı sağladı.
Will ve Layken arasındaki o çekim ama ne kadar çekilirlerse çekilsinler asla kavuşamamaları falan... Ben gerçekten acı seviyorum başka ne diyebilirim ki.
Kitabı bu kadar çok sevmeme rağmen herkese nolur alıp oku diye diretemiyorum çünkü işlediği konu çok hassas bir konu. Ölüm kavramı çok sık vurgulanıyor (hatta ben bile bir yere nolur yeter demiştim) ve bu konuda hassas olan bireyler bundan oldukça etkilenebilir. Bu yüzden bunu da dipnot olarak söylemek istedim.
"Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı?"
Reklam