Leonor
@Leono
73 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
İnsanlara kızmama imkan yoktu, çünkü insanların en kıymetlisi, en iyisi, en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti; diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi? İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkan yoktu; çünkü en güzel inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım. Başkalarına emniyet edebilir miydim?
Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde "Böyle olmayabilirdi!" düşüncesi.
Bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu.
Seni seviyorum... Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum...
Demek ki beni bir türlü sevemiyordu. Hakkı vardı. Beni hayatımda hiç, hiç kimse sevmemişti.