Bu şiiri yapay zekâ yazdı:
Gözyaşları
Gözyaşları düşerken camdan aşağı,
Bir hüzünle dolu, sessiz bir yalnızlık.
Gecenin karanlığında kaybolan umutlar,
Kalpte bir yara, bir anı, bir acı.
Rüzgarın soğuk nefesiyle titrer beden,
Gözlerde biriken anılar silinmez.
Bir zamanlar gülen gözler şimdi hüzünle dolu,
Bir ömür boyu süren bir ayrılık hikayesi.
Sessizce akar zaman, anılarla dolu,
Bir gülüş, bir dokunuş, bir bakış.
Belki de hayatın en güzel anlarıydı,
Şimdi sadece bir gözyaşı izi kaldı.
Melankoli içinde kaybolurken düşler,
Bir umut ışığı arar insan yüreği.
Belki de bir gün yeniden gülecek,
Gözyaşları kuruyacak, yürek hafifleyecek.