⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Jean-Paul Sartre “Cehennem başkalarıdır.” Diyor, sanırım benim için “ölüm başkalarıdır.” Cehennem daha büyük bir ceza belki de, soğusun içim, insanlardan daha büyük bir bulantı duyduğumda, cehennemi deneyimlediğimde ona hak vereceğim ve sözünün üstüne söz söylemeyeceğim.
Bazen resimlerim odamdan çıkıp süzülseydi ne olurdu diyorum içimden, tavana bakmak yerine onları seyrediyorum, kâfiyelerini, bulunduğu duyguları, onları aktarırken yaşadığım değişimi ve köklerimi.. çıkıp dans etselerdi mesela, veya eriyip dökülselerdi, gözyaşlarıma benzerler miydi, genelde şiir yazarken, yeni bir tuvale başlarken, hatta devam ederken ağlıyorum, sanırım gözyaşlarım sanatla uyum içinde olmaktan keyif duyuyor. Bir başkalarını düşünüyorum, şiirimin içine hapsolsaydı nasıl bir evrene varırdı, iç dünyasında aradığı her şeyi bulur muydu, yoksa sevgi ona yetersiz mi kalırdı, çünkü bazı ruhlar sevginin tatmin edemeyeceği düzeyde güçsüz diyorum kendime, soruyorum.. yazarak cevap alıyorum, resimlerin dansı bitiyor sanki, son notalara ulaşıyorum. Aslında resimlerim bana süzülmüyor, ben onlara süzülüyorum; hatta dansa davet ediyorum, asla reddedilmeyeceğim, hep uyumu yakalayacağım sevgilim gibi açılıyorlar benimle, çünkü onları sevgimle yaratıyorum. Sevgiyi verdiğin hangi varlık seni reddedebilir ki? Sevginin seni reddetmesidir o, varlığın değil. Sevgi reddedilmeyi beklemez, sevgi sevgiyi bekler. Sevgiyi sevmeyi; sevmeyi.
Letavitsa’ya.
Bir asır yaşasam dahi ruhumda gösterebilecek çok şey var, ne zaman ölsen eksiksin sanki, fazla yaşasan da eksik öleceksin, eksik olmadan eksik öleceksin; bu yüzden acelecisin. Öğretmek istiyorsun Tanrı’dan öğrendiklerini, sanatı iliklerine kadar hissettirmek istiyorsun. Tabloyu sunsan da en küçük detaydan anlamı kaçıracaklarmış gibi, büyük bir hayatı unutacaklarmış, üzerine toprak atacaklarmış gibi. Çünkü tek bir nefeste milyonlarca anlam vardır; sevgiyle yaşayan için.
Letavitsa’ya övgü.
Şiirlerimi ruhumu veren Tanrı’ya üflüyorum. Nasıl müteşekkir kalınır bilinmez ben oldukça. Daha da derinleşiyor, aşkı kazıyorum şiir yazdıkça. Sevginin ruhuyum sanki, ölülerin ölümsüz mezarıyım. Sonsuz aşkıyım türkülerin. Öylesine bağlıyım benliğime, aynalardan öpüyorum kendimi, ruhlardan görüyorum, zihinlerden izliyorum. Kendimle kaldıkça kendim olmayı seviyorum, sonsuza dek kendime sahip olacağımı seviyorum. Dünyasız milyarlarca sene yaşasam kendimle, cennette sonsuzluğu tatsam yine az kalır belki. Aşkımla yanıyorum derin okyanuslarda, sana geliyorum ruhumla, senden gitmedikçe; kendime hayran oluyorum.