⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Zihnimin Çekmeceleri1000Kitap
Yol ayrımına geldik artık geçmişimle. Bu zamana kadar zihnimde sanki ev sahibiymişçesine oturan kiracımdı benim. Örme kazak gibi hep bir yerlerinden açılıyordu ipliği; her şey kusursuzca dururken düzeni bozan o ipliğin orada duruşu hep kemiriyordu beni. Bütün güzellikleri kaçırmamıza sebep, hep küçücük çirkinlikler. Bu da bizim vefasızlıklarımızdan biri Allah’a. Neden hep çamura dönük insanın yüzü? Neden çiçekler dururken tozuna takılıyor gözümüz? Bilmiyorum, bilemeyeceğim. Bilseydim kendime çözüm bulurdum önce ama sadece terk etmek geliyor aklıma; geçmişi terk etmek...
İnsana ne kolay terk edebilmek! Terk edebiliyoruz her şeyi ya da terk ettiğimizi sanıyoruz benim sandığım gibi. Sanmak ne tesirli bir zehir! Bunları yazarken dahi geçmişim geliyor aklıma; terk etmiştim halbuki. Sanırım kendimi kandırmak da benim lanetim. Annem öldüğünde de böyle olmuştu; "Kopmayacağım hayattan." demiştim kendime, ağlarken karanlık bir odanın köşesinde. Kopmuştum oysa. Belki de kabullenememek lanetimdir benim; kabullensem çözülürdü belki kördüğümüm. İlmeği kaçırdığım kazağa devam etmek yerine sökseydim ve yeniden örseydim bozulduğu yerden daha doğru ilerlerdim belki; belki yamuk yumuk olmazdı zihnim, olmazdı duygularım böyle şekilsiz. Belki bir şeye benzerdi sevmelerim; belki severdim kendimi, severdim belki insanları, yaşamayı belki. Belki de benim lanetimdir "belki".
Kabulleniş, bir cesetle aynı odada uyumaya benzer; kokusuna alışmak, onun artık nefes almadığını bildiğin halde üstünü örtmektir. Ben o cesedi her gece canlanacakmış gibi besledim, geçmişin soğuk ellerini kendi sıcaklığımla ısıtmaya çalıştım. Oysa zaman, durdurulması imkansız bir değirmenmiş; öğüttüğü her şeyin unufak olup savrulmasını beklerken, ben o tozun içinde boğulmayı bir tercih sanmışım. İnsan, kendi zindanının
⎯ Letavitsa.
En sevdiğim yazarlardan biri..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ruhun yıldız gibi parlıyor,
Ama gözlerin içten içe ağlıyor.
Dünyanın telaşı için fazla eski,
Fazla romantik, fazla nostaljiksin.
Sen koşuyorsun ve onlar vizyonunu yakalayamıyorlar,
Çünkü sen koştuğunda, konuştuğunda duruyor dünya
Evren büyük bir şevkle seni izliyor orada.
Antikadır onun kalbi, herkesi içeriye almaz
Alsa da hiçbir zaman paslanmaz
Asaletin duruşunda vardır bu,
Çok nadiren uğrar, taşımadığında ise uçar gider.
İnsanın gözleri yalnızca baksın diye değil,
Vahşi bir hayvan gibi analiz etsin, gözlemci olsun diye yaratıldı.
İnsanın gözü görülmeyeni görsün, anlam yaratsın ve Tanrı’nın romantize ettiği şeyi anlasın diye yaratıldı.
Arzularının zaaf noktasını arasın diye değil,
Sanat için, aşk için, şiir için.
Henüz görmeyen kişi şiir yazamaz diyor Belinay,
Yazsa bile, şair olamaz.
Şair için şiir uyanmak gibidir,
Ya da büyük bir darbe melankoliden sonra ağlayarak uyuyakalmak gibidir.
Nihayet ertesi gün… daha güçlüsün.
— Letavitsa.
Leyla isimli okura yanıt verildi
⎯ Letavitsa.
Leyla 🙏🏻Ruhun yıldız gibi parlıyor,
Ama gözlerin içten içe ağlıyor.
Dünyanın telaşı için fazla eski,
Fazla romantik, fazla nostaljiksin.
Sen koşuyorsun ve onlar vizyonunu yakalayamıyorlar,
Çünkü sen koştuğunda, konuştuğunda duruyor dünya
Evren büyük bir şevkle seni izliyor orada.
Antikadır onun kalbi, herkesi içeriye almaz
Alsa da hiçbir zaman paslanmaz
Asaletin duruşunda vardır bu,
Çok nadiren uğrar, taşımadığında ise uçar gider.
İnsanın gözleri yalnızca baksın diye değil,
Vahşi bir hayvan gibi analiz etsin, gözlemci olsun diye yaratıldı.
İnsanın gözü görülmeyeni görsün, anlam yaratsın ve Tanrı’nın romantize ettiği şeyi anlasın diye yaratıldı.
Arzularının zaaf noktasını arasın diye değil,
Sanat için, aşk için, şiir için.
Henüz görmeyen kişi şiir yazamaz diyor Belinay,
Yazsa bile, şair olamaz.
Şair için şiir uyanmak gibidir,
Ya da büyük bir darbe melankoliden sonra ağlayarak uyuyakalmak gibidir.
Nihayet ertesi gün… daha güçlüsün.
— Letavitsa.
Leyla isimli okura yanıt verildi
⎯ Letavitsa.
Her şey bana ait.
“Şiir değerlendirme yeteneğiniz arttıkça şiirden alacağınız zevk oranı da o kadar artacaktır.”
Ulas isimli okura yanıt verildi
⎯ Letavitsa.
Uzmanlıktan bahsettiğini düşünmüyorum, şiiri düşünme yeteneğinden bahsediyor, yetenek ise üzerine düşülen ilgi ve sevgi alanıdır. Şiirin uzmanlığı değil de derinliği olur fikrimce, insanoğlu derinlerine indiğinde binbir cümleden milyon yaşam çıkarır, tamamen düşünme ve düş gücüdür şiir değerlendirmek. Hiçbir duyguyu basite indirgememek gerek, yaşadığımız kadar etkililer. Güzel yorumunuz için ayrıca teşekkür ederim. 🙏🏻
Olur ya, iyiye gitmez bazı şeyler. Gelince üst üste gelir hep, güçlü duramayız, yıkıldığımız anlar olur. İşte o anlarda da hep yanında olacağım. Kaldırmaya gücüm yetmezse seninle çökeceğim. Konuşmamı istemezsen yanında susacağım, yalnız kalmak istersen uzaktan izleyeceğim seni, gözüm hep üzerinde olacak, seni hep koruyacağım. Korunmaya ihtiyacın olmasa bile, seni rahatsız etmeden, kısıtlamadan, alanına saygı duyarak yapacağım bunu. Kendini sevmediğin anlarda da seni seveceğim, kendine saygı duymadığın anlarda da sana saygı duyacağım. Sarf edeceğin hiçbir kötü söz kırmayacak kalbimi. Çünkü ben seni seviyorum. Bir çıkar gözetmeden seviyorum. Çünkü sevmek anlamaya çalışmaktır. Çünkü sevmek mücadele etmektir. Çünkü seven iddia sahibidir, bu nedenle sınanmaya müstehâktır. Sınavımı vereceğim. Bu imtihanın farkında sevdim seni.
''Kimsenin kimseyi sevemediği çağda, sana sevmeyi bahşettim, naptın ona?'' derse eğer, kıymetini bildim diyebilmenin gururuyla, bahşının şükrünü yapmak diliyorum Rabbe katında. Çünkü ben, seni sevdiriliyorum. Gönlüme verilen rızıksın, şükrediyorum . Pes etmek yaraşmaz sevdaya. Vazgeçmek denen şeyin en azılı düşmanı olacağım. Bir kere geldim,
bir kere sevdim,
senden gitmeyeceğim.
Ta ki gözlerinde kendimi görmeyene dek.
Bize ne olacak diye korkma
İkimize de sahip çıkan O var sonuçta
Şimdi düşünme önünü, ardını
Önce sıkıcı sarıl
Sonra yasla bana sırtını.
✍️ Murat Çağlar
⎯ Letavitsa.
Kalemin gerçek bir kalem olduğu o yazılar…