⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Özgürlük boynumun dudaklarında şiir gibi asılı,
Bütün sırların tenimde saklı;
Gecenin bir yarısı, evrenin tüm ışıklarını bize çevirdiği
Sıcaklığınla yaşadığım günlere çevriliyor sayfalar
Tekrar sarhoş oluyorum
Keşke her daim seninle uyansaydım.
Hissetseydim güneşin vahşi arzusunu tenimde,
Neden böyle keskin, böyle anlamlı, böyle ihtiraslı bakıyorsun diyorlar;
Baktığım her yerde seni görüyorum
Vahşi hayvanlar gibi yaşama acıkıyorum
Benden erken uyanır, “güneşi uyandıralım” derdin, bunu derken şiir yazardın gönlümün sokaklarında,
Bilmez misin? Sana çıkıyor tüm yollar,
Unutmak ne kelime, seni düşündükçe arzuyla çağırıyor,
Binbir çiftin almadığı zevki alıyorum hayal kurarken.
Sekste sevgi kadar anlamlı; eğer ruh seninse.
Güneşten sıcak, Neptün’den uzaksın bana.
—
Ben yalnızca konuşuyorum, şiir yazıyorum
Büyük sanatçı oluyorum perde önünde
Perde arkasında özlemimden dudaklarım kıvrılıyor
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Eksik insanın ruhunda ve zihninde Tanrı hep sabit,
Tanrı’da insan hep dönüşüm içindedir, tanrı daima insanı anlar fakat insan bunun için çaba ve fikir göstermez. Dünyevi şeylerle sorumlu olarak zamanını geçirir, belirli bir gerçek dışında farklı gerçeğe kulak asmaz; hatta onu lametler, böylelikle ne kendini, ne de başka insanları tanımadan ölür gider. Büyük bir saygınsızlık, sıradanlık içinde.
Felsefe— deneme/şiirden, kitabımdan alıntı.Edebiyat
Tanrı’ya şükürler olsun; Tanrı en özel kıldıklarına aşkı yaşatır.
Tanrı’ya şükürler olsun; Tanrı en sevdiklerine kendisini sorgulatır.
Bir dönem vazgeçsen de, sımsıkı bilinçli tutunmak daha özeldir, cesaret etmek, bilgelikle getirdiği acıyla..
“Tanrı’ya inanmak değil mesele, Tanrı’yı bilmek.”
Budur ruhumuza acıyı hevesi veren, budur asıl cennet.
Ruhun yolculuğu ise şiir gibi, bir önceki mısra cehennem azabı gibiyse,
Gözyaşının yanağını değil, bambaşka bir fiziki gücü işgal etmesi evrimdir.
Şiirin sonu cennet olabilir, bak göremiyorsun
Ne olursa olsun, elindeki yaşam bir ödül
Bazı cezalar ruha ödüldür, kalıcı olması için, bazı acılar gözükür, bazı dönüşümler içseldir.
Bak, gidiyorsun,
Bak, insanlar savruluyor
Büyük bir zevkle
Tanrı’yı unutuyorlar!
Eğer hatırlıyorsan kendini,
Düşünüyorsan özellikle saatlerce mabedinle
Sana özel olanı, niçin yaratıldığını
Bil ki derinliklerinde cehennemi;
Özünün kutsalında ise cenneti taşıyorsun.
İnsan çalışırken, izliyor kendini sayfalarca
Birden durup filme alıyorum kendimi
Kederimi, yorgunluğumu ve gölgemi
Sayfa sayfa, kendime dönüyorum
Keşke beni, ben olduğum için seven bir ailem olsaydı
Keşke kırlarda çiçekler açsaydı
Keşke, keşke demek yerine hayatımız olsaydı
Kuşlar gibi uçsaydık, arılar gibi konsaydık bedenlerimizin üzerine sevgiyle.
Bu kentte özel olan ayıp, ayıp olan güzeldir
Sevişirken kaçar, kavga ederken gösteririz
Peki, neden böyleyiz?
İnsanoğlu hastalığının üzerine gönderilmiş
sığ bir zincir gibiyim,
Hiç olmasam daha iyidir diyorum çalışırken
Sahi, bu kadar sevmez mi insan tutsaklığı?
Ben sonsuza dek kendimi izleyip
Kendimi çözmek istiyorum
Sonra Tanrı’nın karşısında şiirler okuyup sevmek
Belki, daha çok;
İnsan durup düşünmeli
Kenardan kenardan izliyorum insanları,
Hiçbir kez onlara katılmıyorum, dünya koca bir kirli nehir, akıyor üzerlerine ve boğuyor insanları
İnsan ayrılmadan, göremez üzerindeki kirliliği; Tanrı bundan ölümü yaratır.
Kendimi yargılamıyorum, onaylanma kabul görme çabasını yargılıyorum..
— Senarist.Felsefe
Tanrı nasıl yaratılışı seyrediyorsa, bir senarist ve yönetmen de öyle izler sinemasını. Sessiz, sedasız; çocukluğundan bu yana yaptığı gözlemleri hissederek, film sahnesindeki dedektifi en sırlı şekilde oynayarak, çok kötü hâldeyken, iyiyim demenin cesaretidir bu, başkasına kanmamak için, kendini kandırırsın,
Tıpkı gözyaşı gibi, gözleri açıp kapayıncaya dek
Düşer sinema ruhun perdelerinden.
Tanrı’nın büyük tabloya baktığı gibi bakar yönetmen iç dünyasında,
Ben bir yazar olarak, şiirlerimi sonradan okuyamıyorum
Dayanamadığım tek çıplaklık, beni sarhoş eden tek gerçeklik bu.