İbn-i Semmak(r.a) der ki: "Başkasına bağışladığın umut, kalbine cendere ve ayağına bağdır. İnsanlara bağladığın umudu kalbinden çıkar ki, köstekleyen bağ çözülsün."
Şu sıra geleceğimi belirleyeceğini düşündüğüm veya buna inandığım bir sınava hazırlanmakla meşgulüm. Üzerimdeki stres yükü gün geçtikçe artıyor gibi. Hatta gibi değil direkt öyle, artıyor. Buna bi çare bulmak gerek. Ama nasıl?
Bir kadın mutsuz bir evlilik içerisinde yaşamını sürdürdüğünde, aslında sadece nefes alıp verme gibi temel sayılabilecek hayati fonksiyonları yerine getiriyor. Ancak sadece bununla sınırlı kalıyor. Yani aslında var oluyor, ama yaşamıyor. Ve bu kadın bir anneyse, anne o evde mutlu değilse, evdeki hiç kimse mutlu olamıyor. Ve sanırım çaresizliğin resmini çizmemi isteseler, annemi çizerdim.