Zavallı köylü çocuğu!Sen, iki üvey ananın yavrususun.Biri demin seni döven anandır,öbürü de seni her gün döven,doğduğundan beri her gün döven yurdundur.İkisinin acısı arasında,böyle kavrulup gitmişsin.
Bunu,yalnız şehirlerde olur bilirdim.Meğer insan,köylerde,dağ başlarında ve mağara kovuklarında da samimi olmak,içinden geldiği gibi,içinden geldiği kadar gülüp ağlamak hürriyetine sahip değilmiş.