Zonkluyor ifadesizliğin sancısı
Duyduğum acıların ortağıyım
Sevinçlerde öteki, çağıldayan bir ırmak
Bir tepede tek kalmış bir ağaç gibi
Süzülürken kanatlarında varoluşun
Fırtınalar gibi sürekleyen
Dalga akımları kadar ani
Hüzünler düşer sokaklara
Ve ölümler açı çığlıklarla
Ne anlar mutluluktan insan
Hiç bakmamışsa uzaklara,
tatmamışsa acıyı biçare
Ne bilir, Yerlerinden edilmiş milyarları
Cennetten çok uzakta
Görür mü kaynağı ararken
Taşıdığı suyu karıncanın
Kim bilir atılan adımları
Işık mesafesi uzaklıklarımızdan
Başka türlüsü mümkün değil
Yok oluşumuzda varlığımız
Dengeler adil değil, ne de denk
Seni tamamlıyorum tüm güzelliklere
Bunca çirkinlik içinde
Cennetten kovuldum, cehenneme yakın
Aşığı yaşatır böylesi, gerisine ölüm
Öyle katmerli, bir zehir aşkımız.