L’etranger
@Letranger007
Lisans
İstanbul
8 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Nabokov’un tabiriyle bel kemiğini titreten, okuma zevkinin en doruklarına çıkaran kitaplar vardır. Koleksiyoncu kesinlikle onlardan birisi.
Roman alt sınıftan orta halli bir eğitimi olan ve lotoyu kazanıp sonradan zengin olan bir kelebek koleksiyoncusu Ferd’in , iyi eğitimli, daha üst sınıfa ait ve sanat okulu öğrencisi güzeller güzeli Miranda’ya olan saplantılı aşkı ve onu kaçırıp tutsak etmesi üzerinden gelişen olayları anlatıyor. Romanı sadece bu şekilde okumak bile yeterince keyifli bir gerilim romanı tadında.
Ancak, yazar romanın alt metninde cehaletin yıkıcılığı, kadın erkek ilişkileri, jenerasyonların çatışması, ölüm, hastalık, aşk, saplantı, sanat, aile ve psikoloji gibi konulara çok ince dokunuşlar yapmış. Bu dokunuşlar, tutsaklık ve umut, güç ve zorbalık kavramlarından, zorbalığın sanata ve yaratmaya yaptığı yıkımı, cehaletin daha açmadan söndürdüğü güzellikleri, sınıflar arası asla aşılamayan önyargıları, özgüvensizlik ve yetersizlik duygularımın neden olduğu şiddet ve acımasızlığı, empati kurmanın zorluğu gibi kavramları bana toplu bir şekilde sorgulattı.
Burada yazarın üslubundan da biraz söz etmenin tam sırası; yazar konuyu gayet ironik bir üslupla bir trajedi olarak işlemiş ve bazı yerlerde bu acı gerçekler Bernard Shaw’un tabiriyle en komik şakalara dönüşüyor. Kendimi gülerken bulduğum çok kısım oldu. Ancak, finali tam anlamıyla ve en klasik tabirle bir tokat gibiydi. Bitince içimi kaplayan hüzün duygusu da cabası. Kesinlikle çok, çok etkileyici
Reklam
Resmen 325 sayfalık bir şiir okudum.
Ahmet Hamdi Tanpınar Türk Edebiyatında kendisinden sonra gelen kuşağı roman anlamında en çok etkileyen yazarlardan birisi. Huzur ve Saatleri Ayarlama Enstitüsü romanlarını okuyup, çok beğenmiştim. Ama en beğendiğim romanı sanırım bu oldu.
Romanın önemli bir özelliği; müthiş betimlemeleri. Mekandan, müziğin havaya yayılışından, karakterlerin psikolojisinden, işgal altındaki İstanbul ve halkın nabzından, dönemin entelektüelinin ruh halinden, dönem İstanbul’unun sokak sokak cadde cadde görünümüne, havadaki bir renk kıpırtısına kadar şiirsel betimlemeler çok özeldi.
Roman bir nehir gibi akıyor ve alt metinde özlemleri, söylenmemiş sözleri, yarım kalmış aşkları, halkın acılarını, doğu batı sorunsalını, kadının var olma çabasını, yüzyıllardır savaş içinde yaşamış ve acılar çekmiş toplumun toplumun değişim ve modernleşme sancılarını ve bir çok şeyi keskin bir gözlem gücü ile anlatıyor.
Kesinlikle bizi çok iyi anlatan, doğu batı sorunlarını işleyen, bunu yaparken de özgün bakış açısını bambaşka üslup ile dile getirdiği bir eser yazmış Ahmet Hamdi Tanpınar.
Bir roman değil, büyük bir destan.
Yaşar Kemal için en çok nobel alamayan yazar diye bir espri yapılır. İlk 1970’lerde nobele aday gösterilmiş, sonrasında da adı hep Nobel’le anılmıştır. Kimine göre sosyalist olduğu için, kimine göre de başka sebeplerle Nobel alamamıştır. Bana kalırsa Nobel alamayıp, Nobel’in ötesinde yazarlardan birisidir Yaşar Kemal. Diğerleri; Kafka, Çehov, Nabokov, Proust, Joyce vs.
Romana gelecek olursak, bir devrin bitişini, değişimi, değişime ayak uyduramayanın çöküşünü, bir yörenin yazgısını, bir yazgının acısını, insanın umudunu, beklentisini, yalnızlığını, ölümünü, feryadını, yaşayışını, sosyolojisini, paranın, gücün, hırsın yozlaştırdığı insanı, bir yörenin geleneklerini, göreneklerini, kibrin insanı nerelere yönelttiğini, acımasızlığı, haksızlığı, şiddeti dört bir yanıyla dolu dolu anlatan, tasarlayan, detaylandıran ve yaşatan, müthiş sosyolojik, psikolojik ve felsefi çözümlemeler içeren bir eser olmuş. Şiir gibi akıp gidiyor, ilk 50 sayfada nasıl bitecek bu derken, sonra bitmesin diye yavaş yavaş okumayı istettiriyor.
Hasılıkelam, Türk Edebiyatı için önemli bir başyapıt.
