İçimde bitip tükenmek bilmeyen bir yorgunluk var.
Ne okuduğum kitaplar, ne dinlediğim ezgiler ne de geçsin diye gözümü kapadığımda karanlığa bürünen uykularım yetişebiliyor yardımıma...
İçim huzursuz Sâye.
Birşeyler var telaffuzunu edemediğim, ismini veremediğim.
Karanlıktayım Sâye, derin bir boşluk sanki ruhumda ızdırap duyan.
Bekliyorum, neyi beklediğimi bilmeden bekliyorum hemde. Aydınlanacak mı benliğim, yoksa alışıp karanlıklar mi aydınlığı olacak bekliyorum...