“İnsanlar çok bozdu Olric.
Ben bu düzene ayak uyduramıyorum.
Bu yüzyıl, kusma hissi uyandırıyor.
İnsanlık öldü,
tabutunu kaldıracak kimse bulunamıyor..."
.
“Öyleyse, ben de hayatımın sonuna kadar,
aynı yerde kımıldamadan oturacağım,
herkes istediği kadar koşsun.
Beni anlayacak insan,
oturduğum yerde de beni bulur.
Oturacağım ve bekleyeceğim…”
.
“İnsanların kitaplara birtakım çizgiler çizmeye, kelimeler yazmaya hakkı yoktu.
Herkesin düşünebileceği satırları yazmak saçmaydı.
Her insanın kendine özgü düşünceleri gizli kalmalıydı:
yalnız kendi bilmeliydi bunları…”
.
"İnsan her sözü kuşkuyla karşılıyor artık.
Gerçekle düş birbirine karışıyor;
yalanın nerede bittiğini anlayamıyoruz.
Tutunacak bir dalımız kalmıyor.
Tutunamıyoruz…”
.