Bilmiyorum ne için yaşanır
Eş, çocuk, anne baba ?
Düşünürken girdiğimi farketmiyorum belediyenin her an kapatabileceği evime
Oturuyorum eski bir sandalyeme
Yakın zamanda kırılan bacağını onardığım masama dayanıyorum
Bir mum yakıyorum,
Gözüme, eski bir kronometre takılıyor
Alıyorum ve mum ışığına yaklaştırıyorum.
Zaman saatinden birer birer düşen kum tanelerini izliyorum.
Her bir tane, aslında sonun başlangıcı için atılmış
Birer adım.
Tuhaf