Eğer alnımın arkadasındaki beynimi şekillenmeye zorlamayacak olsam, çayırdaki gölge kadar geçici olmalı, kısa süre sonra yok olmalı, kararmalı ve ormanla buluştuğu yerde ölmeliyim.
“Tanrı depresif bir yaratıcı olmalı. Bizi yaratırken acılarından esinlenmiş.” Diye mırıldandı. Koca bir asırlık hayatında anlatabileceği çok güzel acılar yaşamış, tatmıştı. Öyle ki; bir elma olsaydı, kıpkırmızı olurdu. Bir güzelliği görebilmenin ancak acı tepeleri üzerinden bakılınca mümkün olduğunu söylemişti babaannesi ona. Son nefesinde yanında olamamıştı. Bu nedenle ondaki güzelliği görmeyi kaçırdığını düşünürdü. Oysa görmek, bir ana aitti; güzellik koca bir asır...