Kübra
@Lilith13
Müdür Yardımcısı
Yüksek Lisans
279 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Kitabı okurken; bir tarafta müzik uygulaması, diğer tarafta 1000 kitap uygulamasını açık tutmak gerek. Çünkü karşınıza her an keşfedilmesi gereken bir şarkı ya da sizi kalbinizden vuran bir alıntıya rastlayabilirsiniz.
Bu kitap bir nöroroman serisinin 1. Kitabı. Kitap tıbbi bilgilerle dolu ve yazar herkesin anlayabileceği şekilde beyinle ilgili bilgileri döşemiş. Bunu yaparken de esprili, eğlenceli bir dil kullanmış. İmgelerle ve hikayelerle de süslemiş ki, kendinizi eğlenceli bir tıp kitabı okurken buluyorsunuz.
Kitap aynı zamanda çok sürükleyici. Game of thrones tarzı sürpriz olaylar var, gerçeğe yakın olduğu için de gayet inandırıcı ve heyecan verici olay geçişleri var. Bir diğer anahtar kelime psikoloji. Karakterlerin ara ara geçmişleri veriliyor ve analizleri yapılıyor.
Yani kısaca, yeni müzikleri keşfetmeyi seven, kısa ama öz cümlelerden etkilenen, bilime meraklı ve okurken sürüklenmeyi tercih eden bir okursanız; iyi okumalar dilerim.
Bu yazarın ortaokuldayken dost kazanma kitabını okumuştum, o zamanlar sevmiştim ama yıllar sonra bu kitabı, benim için tam bir fiyasko oldu. Kitap işten zevk alma yollarını anlatmıyor aslında, nasıl kendinize yalan söylersiniz onu anlatıyor. Yaşamdan zevk alma yollarına gelince "kendinizi sevicilerden" farklı değil. Dost kazanma kitabını yıllar önce okumama rağmen içeriğinin aynı olduğunu hatırladım. Aynı cümleleri dolaştırıp 150 sayfa anlatmış. Toplasan bir sayfa çıkar bu kitap. Kitabın adı nasıl kendiniz olmazsınız, ya da başkalarını kandırmanın altın kuralları olsaydı, satmazdı ama dürüst olurdu.
Günlük hayatta sıklıkla olmasa da duyduğumuz, kullandığımız bir kelime kalıbı var: “Kendin olmak”. Peki, nedir bu “kendin olmak”? Zaten kendimiz değil miyiz, bir başkası olabiliyor muyuz? Bu tabir
Bu kitabı okumak , Nuri Bilge Ceylan filmi izlemek gibiydi. Sanatsal betimlemeler ve yoğun felsefe ve edebiyat içerikli karşılıklı konuşmalar ile tam bir ‘durum’ romanı. Bu kitabın bir klibi olsaydı ‘portishead-humming ‘ tadında olabilirdi ve eğer bir film olsaydı sonunda Franny tavana bakarken, (varoluşsal sancılarını nükteli bir ezgiye çevirebilmiş gibi) arka fonda ‘The specialist-Ghost’ şarkısının çalmasını beklerdim.
