Şeyma
@Linara
21 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
9/10
4 günde okudu
·2020 17. kitabı
Önünde öyle çok zaman vardı ki! Tek bir yıl bile ona bitmez tükenmezmiş gibi görünüyordu oysa güzel yıllar daha henüz başlamaktaydı; yıllar sonu gözükmeyen sınırsız bir diziye, insanın uğruna biraz sıkılmaya göze alabileceği halen hiç el değmemiş ve görkemli bir hazineye benziyordu.
Yine de zaman, gitgide daha hızlı bir biçimde akıp gidiyordu; sessiz ritmi yaşamı parçalara ayırıyor, insan geriye bir göz atmak için bile duramıyordu. " Dur! Dur! " diye bağırmak istiyor ama sonra bunun hiçbir yararı olmadığının farkına varıyordu. Her şey, insanlar, mevsimler, bulutlar, her şey kaçıp gidiyordu; insanın taşlara, bir kayanın tepesine asılması da yararsızdı, yorulan parmaklar gevşiyor, kollar, cansız bir şekilde düşünüyor ve insan kendini bu çok yavaşlamış gibi görünen ama hiç durmayan ırmağa kapılmış bulunuyordu.
Nicelik değil, nitelik esastır.
Yere çakılmak için kendimi göğe bıraktım ya da göğe çakılmak için kendimi yere bıraktım.
Nasip...
Karanlıkta kitap okuyordu.
Zaten kitap karanlıkta okunurdu.
Kitabı karanlıktakiler okurdu.