Atilla Atalay ın ençok ailesini anlatmasını seviyorum o naif ,muzip tarzıyla...Yıllar içinde tüm aileyi tanımışımdır diyebilirim. Tabiki aktardığı kadarıyla .Bu kitabında da herzamanki gibi son bölüme ayrılmış birbirinden sıcak ,farklı 6 hikaye bulunuyor.Ancak ben en çok '' Dayıcım'' ı sevdim. Kendi dayıcım da nevi şahsına münhasır olduğu için olabilir : )
profilimi inceleyenler Atilla Atalay hayranlığımı farketmişlerdir :) Yalnızlık Aletleri de çok severek okuduğum kısa mizah hikayelerinden oluşuyor.Tabi itiraf etmeliyim ilk aldığımda herzaman sondaki hikayelerden başlıyorum okumaya kitabı.Bunda da öyle oldu .''Talaşlı Şemsiye '' ise en beğendiğim öykü idi.
Çok tekrara düşen,anlatmak istediğini etkili bir şekilde anlatamamış bir kitap.Diyologlar gerçek hayatı ne kadar yansıtıyor tartışılır.Gözünüze soka soka öğüt verme amacı güden,rehber olma gayreti oldukça sıkıcı.Son 50 sayfayı atlaya atlaya bitirdim.Sadece içindeki kelebekler güzeldi.