Artık herkesten her şeyi bekleyecek durumdaydı. Bir anne evladını ölesiye dövebilecek , bir baba evladına el sürebilecek, bir kardeş bir kardeşe kıyabilecek kadar aklını yitirmişti. Dünya bir yokuştan aşağıya doğru döne döne yuvarlanıyordu ve tıpkı dağın zirvesinden eteklerine inene kadar büyüyen bir çığ gibi her dönüşünde daha fazla hırçınlaşıyordu...
Kimse sanıldığı kadar masum değilse,kimse sanıldığı kadar da zalim değildir...masumun içinde yatan zalimi uyandıran dünya, zalimin içinde yatan mazlumu da sindirmistir.