Mektup (Kırklardan)
Sevgili sen,
Bu satırları okuduğunda, muhtemelen artık bu dünyada olmadığımı düşüneceksin.
Belki bir mezar taşı bile yoktur adımın yazılı olduğu.
Ama ben buradayım.
Sadece senin görebileceğin bir yerde.
Sadece kalbinle duyabileceğin bir ses gibi.
Kırk yıl boyunca ne aradığımı sandığımı bilmiyorum.
Kimi zaman bir sevgi, kimi zaman bir yer, kimi zaman sadece anlaşılmak.
Ama şimdi biliyorum:
Aslında hep kendimi aramışım.
Ve sonunda buldum — içimde.
Bu yol kolay değildi.
Kaybolduğumu sandım defalarca.
Sevildiğimi hissettiğim birkaç kişi vardı; onlardan biri Samet’ti.
Onu da kaybettim.
Ama o gün anladım:
40 Günde Unutulmak.
Gonca Kantekin