... pilləkəni qalxanda Herbert qollarını açaraq məni qarşıladı və mən heç vaxt olmadığı kimi adamın dostu olmasının necə böyük xoşbəxtlik olduğu fikrini bütün kəskinliyi ilə hiss elədim.
Mən onunla özümü bircə dəqiqə belə xoşbəxt hiss eləmirdim, amma gecə və gündüz yalnız qəbirə qədər ondan ayrılmamağın necə böyük xoşbəxtlik olduğu haqda düşünürdüm.
Əgər o etinasız müəllim olsaydı, mən şagird kimi ona münasibətimdə eyni etinasızlığı göstərəcəkdim, lakin o mənə bunun üçün əsas vermədi və bununla da bizim aramızdakı qarşılıqlı hörməti təmin eləmiş oldu.