Lokman
@Lookman
501 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Bilmiyorum işte, o günden sonra, Bir daha eski ben olamadım.
Hislerim, fırtınada savrulmuş yapraklar gibi, Birer birer kayboldu ellerimden.
Bir cümlenin içinde unuttuk birbirimizi. Söylenmemiş kelimelerde kaybolduk.
Ne sen, "kal" diyebildin,
Ne de ben "gitme" diyebildim.
Gözlerimdeki yorgunluğu görmeyenler,
Surat astigim duisindu.
Oysa günlerin ağırlığını,
Kirpiklerimde taşıyordum,
Bir tebessüm değil,
Sadece anlayış bekliyordum.
Ama insanlar,
Görmediklerini yargılamaya meyilli.
Bir insanın gidişiyle değil, ardında bıraktığı sessizlikle ölür insan.
Çünkü bazı sessizlikler,
bin çığlıktan daha çok yer eder kalpte.
Ve insan, duymadığı o seslerle savaşır gecelerce...
Hatırlamak acıtır;
ama unutmak, bir tür inkâr gibidir kendine...
Puan vermedi·136 syf.·
2026 1. kitabı
