"vaktimiz olduğunu düşünerek herşeyi erteliyoruz. iyiliği, mutluluğu,sevinci, sevdiğimize onu sevdiğimizi söylemeyi... Fakat zamanımızın az olduğunu bir şekilde öğrendiğimizde o küçücük zamana çaresizce herşeyi sığdırmaya çalışıyoruz. Keşke biraz içimizden geldiği gibi yaşasak."
Hayatımız pamuk ipliğine bağlı ve biz pamuk ipliğine bağlı hayatımız yüzünden mutlu olmayı hep erteliyoruz.sadece çalışabilmek için yaşıyoruz, kendimizi mutlu edebilmek için değil.
Bazı acıların ne zamanı doluyormuş ne de acılar eskiyormuş. Benimki de ilk günkü tazeliğini koruyor,hatta bazı zamanlarda ilk günkünden bile fazla acıyor.