Estragon : Artık hiçbir hakkımız yok mu?
Vladimir : Yasak olmasa gülerdim bu sözüne.
Estragon : Haklarımızı kaybettik, ha?
Vladimir : Haklarımızdan kurtulduk...
Vladimir : Tut ki pişman olduk.
Estragon : Neden ötürü?
Vladimir : Şeyden... Ayrıntılara girmemize gerek yok.
Estragon : Doğduğumuz için mi pişman olalım?
Vladimir : İnsan gülmeye cesaret bile edemiyor artık.
Estragon : Ürkütücü bir mahrumiyet bu.
Vladimir : Sadece tebessüme imkan var. Aynı şey değil. Ama yapacak bir şey yok...
Bazen o son anın geldiğini hissederim, her şeye rağmen. O zaman iyice tuhaflaşırım. Nasıl diyeyim? Hem ferahlarım hem de korkuya kapılırım. KORKUYA. Yapacak bir şey yok...