Son zamanlarda farkına vardığım ama konduramadığım düşüncelerle boğuşurken karşıma çıkan bir kitap önsözünden bir alıntıyı görünce anladım bu zamana kadar süren bazı dostluklar sadece benim çabamla bugünlere gelmiş. Bu bana acı veriyorken bu cümleyle her şey yerine oturdu. “Kendi seçtiğin insanlarla kurduğun ve ancak birlikte geliştirerek var edebildiğin dostluk…” Birlikte var edilemeyen dostluklardan uzaklaşmak gerektiğini aradığımda açılmayan telefonlar, üzgünken, mutluyken aramak isteyipte nasılsa açmayacak diyerek erteleyince anlıyorsun ve bazen bir kitabın giriş cümlesi sendeki tüm taşları yerine oturtabiliyor.