Ondan bana kalan tek hatıra kendi fotoğrafım. Fotoğrafa baktıkça onun yüzünü görüyorum. Çünkü makinenin arkasında o vardı ve "bana bak, hah öyle" demişti.
Saçlarımın beyazladığını gören annem, "saç sefayı sever, yoksa bir derdin mi var", demişti. Yüzüne kaçamak bir bakış atıp acı acı gülmüş ve şunu düşünmüştüm: Tetiği çekilmek üzere olan bir tüfeğin önünde kim olmak ister? Ben senin, hiç bir zaman övünemiyeceğin bir oğlun olarak, işte oradayım.