Geceye rağmen açardı, sanki ışığı hatırlıyordu,
dikenleri bile susardı, o yine güzelliğe gidiyordu...
Ve Rüzgâr dokunurdu yapraklarına usulca,
O yine bildiği ışığa yönelirdi,
Her kıpırtıda daha cesur,
Her susuşta biraz daha derinleşirdi,
Ne acele eder ne de geri çekilirdi,
Sanki ben hatta zaman bile sessizce durup, onu
izler ve öylece kalırdık...🌙