"Nasıl olduğunuzu öğrenmek ister misiniz?"
Veronika, "Nasıl olduğumu zaten biliyorum," dedi.
"Ve gövdemde sizin gördüğünüz değişikliklerle hiç ilgisi yok olanların. Olan her şey ruhumda oluyor."
Artık ne şehri hissediyordum ne de sokağı, ne sokağın adını ne de kendi adımı, sadece burada yabancı olduğumu hissediyordum, bir bilinmezin içinde müthiş bir şekilde özgür kaldığımı, hiçbir amacımın söyleyecek bir sözümün, kimseyle bir bağımın olmadığını fakat etrafımı saran bütün bu karanlık yaşamı damarlarımda akan kanım kadar yoğun hissediyordum.