Beş para etmeyen düşünceleri,oyunlarının,sohbetlerinin;uğraştıkları şeylerin aptallığı daha o zamanlar bile beni afallatıyordu.Gerekli şeyleri anlamadıkları,etkileyici,şaşırtıcı konularla hiç ilgilenmedikleri için onları kendimden aşağı görmeye neredeyse zorunlu hissediyordum.Bunda incinmiş aşırı gururumun hiç suçu yoktu...
İnsanoğlu kendi kederini hesaba katar, ancak mutluluğunu hiç hesaba katmaz. Gerektiği gibi hesap yapsaydı eğer, işte o zaman payına düşen mutluluğu da görürdü.