Üşüyorsun; çünkü yalnızsın, içinde gömülü duran ateşi hiçbir insanın yakınlığı alevlendirmiyor.Hastasın; çünkü duyguların en güzeli, insanoğluna bağışlanan en tatlı,en yüce duygu senden uzak duruyor. Aptalsın; çünkü onca acı çekerken gene de mutluluğu yanına çağırmaktan kaçınıyorsun; onun seni beklediği yere doğru bir adım atmaya bile yanaşmıyorsun.
Hiç istememiştim onu sevmeyi, yüreğimdeki aşk hohumlarını görür görmez söküp atmak için çok çalışmıştım... Ama şimdi, onu yeniden gördüğüm şu ilk anda gönlümdeki tohumlar canlanıverirmiş, yemyeşil, dipdiri filiz sürmüştü.