İnsan,yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış;ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Bazı insanları toprağa gömeriz fakat çok sevdiğimiz öyle insanlar var ki, bunlara kalbimiz kefen vazifesini gördüğünden, hatıraları her gün bizde çarpıntılar husule getirir.Nasıl nefes alıyorsak onları da öylece farkında olmadan yad ederiz, zira onlar aşka mahsus bir ahengin tatlı kanunuyle varlığımızda yer etmişlerdir.