Xanım Şəbi
@Lyasol
içimizde rayların uğultusu yüzümüzden trenler geçer
hiç büyümeyen trenler gözlerimizin çocukluğu
Reklam
nice harcansa ömründe bir beş dakikası vardır herkesin hatırlamak için her şeyi
bu şiirin sahipsiz adı gibi
kimseye bir şey söylemeden
geçip gitmenin sessiz önemini
dünyanın sonu sandığımız anlardan kendi içimizde boğulup gidecekken zamanla yüzmeyi öğrenerek hayatta kalan, vahşiliğin doğal kanatlarıyla kendi enkazının altında kalmadan uçmayı başaran bizdeki pi sayısı tekrarlarla sağlamlaştırır bize yarınları kullandıran kendimizdeki imkân
hüznü derinleştiren tereddüt
yokla beni
usulca
seyrelir dışarıdan bakıldığında
bir tereddüdü görünür kılan
diriliğin
ayrıntılarına
vuran
geçicilik
hiçbir şeyin aynı kalmadığına ait bulanık anların saptanmasına
güven dalgınlık ve tereddüt arasında
az önce ya da şimdi
değiştirirken kendiyle
her şeyi
çabuk toplanıp dağılan bir bulut gibi
yağmur öncesi
içindeki karmaşa, dışındaki sadelik
gözlerini açtığında, ömrünün neresinde olduğunu sorar gibi, saat kaç? dedin
kimse sesini çıkaramadı sessizliğin gücünden
Reklam