Eve gelince yirmi dakikadan fazla kapıdan bekledim. Kapıyı açmadılar. Pencereye vurdum kapıyı açtılar. Yarım saattir kapıda beklediğimi söyledim kendilerine. Ama hepsi de benim kapıyı çalmadığımı söylediler. Sonra gerçekten kapıyı çalmadan yarım saat öylece durduğumu anladım.
Ah! Karanlık ve soğuk! Kışın karanlık geceleri! Beni İbrahim gibi ateşe attılar. Ama ne yazık ki bu ateş bana gül bahçesi olmadı, olmayacak. Bu İbrahim'in ateşi değildir. Hallac'ın ateşidir.