Oldukça yakındır , ölümü veya deliliği yakınımda görüyorum, duvar komşum olmuş, bazen adımı andığını duyuyorum. Çok yalnız kaldım ! Insanın, büyük kalabalıklar arasında yalnız kalması ne kadar zordur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Git! Git! Neden gitmiyorsun? Durup ne yapmak istiyorsun? Neden anlamıyorsun? Ne söylediğimi anlasana! Anlasana! Anlasana! Yeter! Yeter! Artık tahammülüm kalmadı. Allah'ım bunun elinden neler çekiyorum! Neden gitmiyor? Neden evine geri dönmüyor, neden bana bu kadar eziyet ediyor? Allah'ım! Buna nasıl anlatayım? Nasıl? Sanki sesimi duymuyor... Anlamıyor... Zindanın demir parmaklıkları arkasından bunca gardiyan ve bana saldıran insanların yanında onunla nasıl konuşabilirim? Olmuyor... Ah! Neden gitmiyor? Bu zindandaki işkenceler bana yetmiyor mu? Ne yapayım? Ne yapayım? Hey! Ah! Neden gitmiyor? Ne yapayım? Ne yapayım? Ne yapayım, ne yapayım, ne yapayım, ne yapayım, ne yapayım?
Hiç kimse ne çektiğimi bilmiyor. Yanlarında inleyebileceğim ruh sadakati, duygu genişliği ve anlayış hiç kimsede yok. Bu dert karşısındaki sessizliğim beni içten içe kemiriyor, bitiriyor. Mum gibi eridiğimi,damla damla yok olduğumu hissediyorum. Çölde bu acılı mevsimin başlangıcıdır ve ruh kitabında açılmış bir fasıldır. Bu çölde yanımda hiç kimse yok...