"Bu sevda sana zoraki Oblomov oldu.
Dualarımda adın hep girizgahım oldu.
Matmazel Alfabe Bitiren..."
...
Ve defteri yine, her gece olduğu gibi onun kendisi için tasarladığı imza ile sayfasını noktalayıp kapattı. Defterde anlamıştı özlemek nedir diye. Gene de kaç kalemi eskitti ve eskitecek hesabını yapmadan ;onu dört odacığının dördünde ondan habersiz yaşatıp kendi yaşamından gizliden gizliye çalıyordu.