Meşguliyet hastalığı için en önemli çare, yavaşlamak ve sadelik. Hayat bir gün bizsiz de devam edeceğine göre, yaşamımızda daha az şeyle daha az derinlemesine ilgilenmeliyiz. Aslında “… yapmam gerekiyor” dediğimiz şeylerin büyük bir kısmını yapmak zorunda değiliz. Kendimize bir mecburiyet listesi çıkarıyoruz.
İyi olma halimizi seçici olarak kullanmamız gerektiğini düşünüyorum. İyilik hakkımızı bunu hak eden insanlara sunmak içimizde iyi olma enerjisinin sürekliliğini sağlayacaktır. Seçmeden, her isteyene iyilik yapmak kendi iyi oluşumuza zarar verir.
Kimse zor olaylar yaşadıktan sonra aynı kişi olmaz, değişir, dönüşür. Acılarımız üzerinde yükseliriz. Biz bu dünyanın ve sonsuz zamanın yalnız varlıklarıyız. Yaşadığımız iyi ya da kötü şeylerde bir anlam buldukça hayatımız daha tatminkar hale gelir.