Ya içimizde kalanlar şimdi ki ‘ben’ i kamçılayan unsurlarsa? Tüm kırılmışlıklar daha tedbirli olmayı sağlıyor, yalnızlıklar ayakta kalabilme gücünü besliyorsa o zaman da mı kurtulmak gerekir içimizde taşlaşan yaşanmışlıklardan?
Aldatılmışlıklar, tutulmayan sözler, hasetlikler benim kırk yamalı gönül bohçamın koyu renklerinden ama onlar olmasaydı bugün ‘ben’ dediğim insan olmazdı.
Betulice🍁🕊